Widzę, że praca wre.
Skąd przyszliście?
Z Nihonbashi.
Zabraliśmy jednego kupca do domu krewnego, który mieszka w tej okolicy.
Ach tak?
Co to takiego?
Szklany dzwoneczek?
Pewnie był drogi. Kto mógł go tu zgubić?
Matsunosuke!
Z jakiej racji stoisz przed sklepem i tak się guzdrzesz?
W tej chwili wracaj do pracy.
Tak, oczywiście.
Shabake
Jeśli szukacie Ichitaro, to ja nic nie wiem.
Odcinek 7: Troska
Jesteś tego pewien?
Nie wspomniał ci o jakimś miejscu, gdzie chciałby się wybrać?
Gdybym coś od niego usłyszał, powiedziałbym o tym Nikichiemu.
Ale wiesz coś na ten temat, prawda?
Eikichi, powiedz nam prawdę!
Wyjdę poszukać panicza.
Tutaj pan jest.
Panie zarządco, szukałem pana.
O co chodzi?
Pracuję teraz na zlecenie Nagasakiy/.
Mniej istotne sprawy mogą zaczekać.
Oczywiście, ale podobno aptekarz został zamordowany niedaleko posiadłości państwa Mito.
- Co takiego? - Słucham?
Zamordowany?
Panicz.
Nie chcę już nigdy więcej się tak czuć.
Kiedy do tego doszło?
Mniej więcej godzinę temu.
Ale nie wiem, kim dokładnie była ofiara.
Strażnik przy bramie, słysząc hałas, złapał zabójcę, który był cały we krwi.
Wiem, że to nie pański obszar, ale podobno ten morderca bredzi jak wariat.
Pan Shirakabe przekazał mi informację, że chce się z panem widzieć.
Bredzi jak wariat?
Ale czy droga do posiadłości pana Mito nie prowadzi przez most Shohei?
A jest jakiś powód, dla którego panicz mógłby tam pójść?
Eikichi, wyduś to z siebie!
Gdzie poszedł panicz?!
Przestań, Nikichi. W ten sposób nic z niego nie wyciągniesz.
Myślisz, że to panicz został zamordowany?
Nie mam pojęcia.
Ichitaro poprosił mnie, żebym wam o tym nie mówił.
Chciał, żeby to pozostało tajemnicą.
O co chodzi? Nic o tym nie słyszałem.
Chodzi o Matsunosuke, starszego brata Ichitaro.
On ciągle się o niego martwił.
Matsunosuke?
Nie wiedziałem, że panicz ma brata.
Matsunosuke uczy się zawodu na północ stąd.
Pracuje po drugiej stronie mostu Shohei, niedaleko domu państwa Kashu. Jest bednarzem w Azumayi.
Więc tamtej nocy też wymknął się, żeby spotkać się z bratem.
Myślę, że jeszcze nigdy się nie spotkali.
Odkrycie, gdzie mieszka Matsunosuke, zajęło mu dużo czasu.
Ichitaro nie mógł nikogo o to spytać, a poza tym nie mógł wychodzić bez pozwolenia.
Dlatego poprosił mnie, żebym to ja go odnalazł.
Ichitaro od zawsze chciał spotkać się z Matsunosuke.
Na razie chodźmy spotkać się z panem Shirakabe.
Musimy zidentyfikować zamordowanego aptekarza.
Pójdę z panem.
Ichitaro.
Noderabo!
Widzieliście panicza?
Panicza?
Nie.
Niedaleko stąd doszło do morderstwa. Wiecie coś na ten temat?
Jesteśmy zajęci sprawdzaniem różnych sklepów.
Odwiedziliśmy wszystkie sklepy z narzędziami. Teraz jesteśmy gotowi, żeby złożyć raport paniczowi...
Aptekarz został zabity przy murze domu państwa Mito.
Nie mogliśmy zostawić tam ciała, więc najpierw je przenieśliśmy.
Paniczu!
Sasuke?
Całe szczęście. Nic ci nie jest?
To boli, Sasuke.
To nie panicz.
Możesz to stwierdzić po jego stopach?
Stopy panicza nie mają aż tylu odcisków, żeby można było pomylić je z chodakami.
Masz rację.
To aptekarz pochodzący z trzeciej dzielnicy Honcho, właściciel Nishimurayi.
Znasz go?
Nasz dom handlowy dostarcza przesyłki do Nishimurayi.
Rozumiem.
Ej, Shogo!
Powiadom o tym w Nishimurayi i przyprowadź tu kogoś z jego rodziny.
Tak jest.
Skoro ofiara pochodzi z Honcho, to i ja muszę zainteresować się tą sprawą.
Muszę zbadać tę sprawę.
Nie jesteś ranny, prawda? Jak się czujesz?
Nic mi nie jest.
Pewnie jesteś zmęczony, skoro wymknąłeś się tak sam.
Suzuhikohime, wiem, że tu jesteś. Pokaż się.
Nic ci nie umknie.
Słyszałem w pobliżu cichy dźwięk dzwoneczków.
To dlatego domyśliłeś się, że tu jest? Jesteś naprawdę bystry.
Paniczu, nie ma czasu na zachwyty.
Niedaleko stąd został zamordowany aptekarz.
Co?
Z racji, że nie mogliśmy cię znaleźć, w sklepie zrobiło się zamieszanie.
Pani przeleżała cały dzień w łóżku.
Nie miałem o tym pojęcia.
Później wyjaśnisz nam szczegóły. A na razie wracajmy do sklepu.
Wielka szkoda, że znowu nie udało ci się go spotkać.
Swoją drogą, panie Shirakabe, po co mnie pan tu wezwał?
Shogo powiedział mi, że morderca bredzi jak wariat.
Skoro już jesteśmy w temacie, pan Doshin opowiedział mi, co wydarzyło się w Nagasakiy/.
Morderca napadł na aptekę, żeby zdobyć lekarstwo i podać je zmarłej ofierze.
Tak. Morderca, Chogoro, został skazany na śmierć.
W końcu to o mordercach mowa.
Nie okażą skruchy nawet w przypadku kary śmierci.
Ale ten, którego pan złapał ani nie płacze, ani nie lamentuje w swojej celi.
Ciągle tylko nawija o tym lekarstwie. Słyszał pan kiedyś o takim przypadku?
Nie.
Ani słowa o zamordowanym stolarzu ani jego rodzinie.
Pan mówi, że na samą myśl aż przechodzą go ciarki. Wyobraża to sobie pan?
Ten morderca także zażądał od swojej ofiary lekarstwa, zanim ją zabił.
Dziwny ten morderca, prawda?
Futerał na pieczęć i sakiewka ofiary leżały obok jego ciała.
Ten aptekarz zaoferował swojemu zabójcy cały dobytek, który miał wtedy przy sobie.
Więc dlaczego został zabity?
Mordercą jest 23-letni tynkarz z Isecho o imieniu Jisuke.
Już udało wam się go zidentyfikować?
Był gościem w kilku posiadłościach samurajów w tej okolicy.
Mieszkańcy znali go z widzenia.
To zaskakujące, ale cieszył się dobrą reputacją. Zadnych długów ani bójek.
Nikt nie może zrozumieć, dlaczego dopuścił się czegoś takiego.
To zupełnie jak w przypadku Chogoro, który zaatakował Nagasakiyę.
Więc to podobne przypadki?
Jisuke prosił o lekarstwo przez cały czas, kiedy siedział tu związany.
Ale na każde lekarstwo mówił, że „to pomyłka”.
W kółko powtarzał „to pomyłka”. Na samą myśl przechodzą mnie ciarki.
Tamtego dnia... było tak samo.
Powiedz mi, Nikichi, nie mówiłeś, że na początku Chogoro udawał klienta?
Jeśli o tym mowa, wszystko potoczyło się tak, jak to panu opowiadałem.
Wtedy zbytnio nad tym nie rozmyślałem, ale po jakie lekarstwo przyszedł?
No cóż...
Poprosił o „specjalne” lekarstwo, które może „przywrócić życie”.
A przynajmniej wydaje mi się, że to właśnie powiedział.
A wy wpuściliście człowieka wygadującego takie głupoty na zaplecze?
Nie mieliśmy innego wyjścia. Na zapleczu trzymaliśmy mumię.
Mumię? Ten środek zapewniający młodość i długowieczność?
To właśnie tego szukał?
Byliśmy przekonani, że tak, jednak się myliliśmy.
Gdy tylko zobaczył mumię, zaczął krzyczeć, że „to pomyłka” i nas zaatakował.
W takim razie czego tak właściwie szukał?
Nie mam pojęcia.
Póki co, wrócę do sklepu i przekażę pozostałym wieści.
Co za baran wspomniał ci imię Matsunosuke?
Ichitaro, twój ojciec już myślał, że umrze ze strachu.
Eikichi przyszedł nam powiedzieć, że jakiś aptekarz został zamordowany.
Twoja matka momentalnie zemdlała.
Powiedziałeś, że któryś z krewnych wspomniał ci o Matsunosuke. Czy to prawda?
Kto to był?
Nie pamiętam.
Wydaje mi się, że słyszałem o tym od praktycznie każdego.
Każdego?
Chcesz powiedzieć, że cała rodzina opowiadała ci o Matsunosuke?
To nie tak, że przyszli tylko po to, żeby o nim porozmawić.
Dobrze wiesz, że odwiedzają mnie, kiedy nie czuję się najlepiej.
Wydaje się, że woleli, żeby to ich własne dzieci odziedziczyły majątek, a nie Matsunosuke.
Głupcy. Każdy jeden z nich.
Zaczynałem jako sprzedawca. Jestem właścicielem jedynie dlatego, że poślubiłem Otae.
Nie płynie we mnie krew Nagasakii.
Jesteś naszym jedynym dziedzicem. Gdyby coś ci się stało,
prędzej zamknąłbym sklep niż uczynił dziedzicem kogoś innego.
Otae też popiera tę decyzję.
Tato, dlaczego?
Nie jesteśmy rodziną samurajów.
Wiele rodzin decyduje się na adopcję, żeby zapewnić ciągłość rodu. To nic nadzwyczajnego.
Sęk w tym, że to nie problem, dopóki jesteś cały i zdrowy.
Ale biorąc pod uwagę mój stan zdrowia, pracownicy ciągle będą się zamartwiać.
To właśnie dlatego chciałeś spotkać się z Matsunosuke?
Żeby było jasne, on nie ma już nic wspólnego z Nagasakiyą.
Nigdy nie miał i nigdy nie będzie.
Spróbuj to zrozumieć.
Ale tato...
Ichitaro.
Nasza rozmowa dobiegła końca.
Nie masz już nic wspólnego z Matsunosuke.
Nigdy więcej już się nie wymykaj. Tylko nas straszysz.
W dzisiejszych czasach na zewnątrz nie jest tak bezpiecznie.
Wszystko jasne? Już wszystko rozumiesz?
Tak.
Ichitaro, to ty?
Mamo. Nie śpisz już?
Podejdź tu. Niech cię zobaczę.
Nic ci nie jest.
Przepraszam cię.
Dziś chyba narobiłem sporo kłopotów Eikichiemu.
Byobu Nozoki, chodź tutaj.
Nadal jesteś na mnie zły?
Eikichi przyniósł dango. Zjedzmy je razem.
Jejku, to aż przerażające. Kiedy zrobiłeś się taki troskliwy?
Co ty kombinujesz?
Niczego nie kombinuję.
Zapomnij o tym i w końcu się rozchmurz.
Dango! Dango!
Wy też możecie się poczęstować.
To Eikichi je zrobił? A chociaż jest dobre?
Dowiesz się, kiedy spróbujesz.
Wcale nie jest takie złe, prawda?
Gdyby wszystkie wychodziły mu tak dobrze, oszczędziłby wielu zmartwień swoim rodzicom.
Anko i ten chłopak nie idą w parze.
Więc o co chodzi?
Wezwałeś mnie tu, żeby mnie o coś zapytać, tak?
Kiedy urodził się Matsunosuke, mieszkałeś już w tym domu, prawda?
Rozumiem. Więc o to chciałeś mnie zapytać.
Jesteś tu już na tyle długo, że o tym wiesz, tak?
Dlaczego tata jest taki oschły w stosunku do Matsunosuke?
Jesteś tego pewien? Ta historia stawia twoich rodziców w złym świetle.
Po prostu mi ją opowiedz.
No dobrze, niech będzie.
To dlatego, że twoja matka, Otae, jest w to zamieszana.
Moja mama?
Nagasakiyę założył twój dziadek, Nagasakiya Isaburo.
Znani kupcy i wysocy rangą samurajowie zabiegali o rękę jego córki, Otae.
Wtedy Otae była piękna niczym lalka.
Ale ona wolała sprzedawcę, który kochał ją na zabój, niż obcego mężczyznę.
To dopiero zmarnowany potencjał.
To był mój tata?
Tobei znał się na swoim fachu.
Isaburo uznał, że interes będzie bezpieczniejszy w rękach jego własnego pracownika,
więc pozwolił im się pobrać.
I rzeczywiście, Nagasakiya rozkwitła pod okiem nowego właściciela.
Ale brakowało jeszcze jednej rzeczy.
Para miała problemy z poczęciem dziecka.
Po sześciu latach oczekiwania,
długo oczekiwane dziecko przyszło na świat.
Do tego był to chłopiec. Tym większy powód do radości.
Czy to mój zmarły brat?
Dziecko nie przeżyło nawet trzech dni.
Pierwszy poród Otae był trudny.
Lekarze powiedzieli jej, że nigdy nie doczeka się kolejnego dziecka.
Co? Ale przecież tu jestem, prawda?
Co oni mogli wiedzieć?
Po tym wszystkim Otae była przykuta do łóżka, a Isaburo i jego żona upadli na duchu.
Zaczęli rozmawiać o sprzedaży sklepu i zabraniu Otae w inne miejsce, żeby wyzdrowiała.
Naprawdę?
Wtedy pojawili się krewni.
Ci sami, którzy powiedzieli ci o Mastunosuke.
Nie wiem, o czym wtedy rozmawiali,
ale rok później Tobei miał dziecko z inną kobietą i przyniósł je tutaj.
To był Matsunosuke?
To wywołało niezłe zamieszanie.
Otae zaczęła płakać, że Tobei już jej nie kocha.
Wspomniała nawet o rozwodzie.
A matka Otae nie chciała nawet słyszeć o przyjęciu dziecka innej kobiety.
Dziecko natychmiast zostało odesłane do swojej biologicznej matki.
Dlaczego tata poprosił mamę, żeby wychowała dziecko, które miał z inną kobietą?
Wciąż jeszcze jesteś dzieckiem, paniczu.
Tobei nie chciał porzucać ani Otae, ani sklepu.
Gdyby miał dziecko, a Otae by je zaakceptowała, wszystko poszłoby jak z płatka.
Właśnie na to liczył.
Otae nie chciała dziecka innej kobiety.
Zadeklarowała, że za wszelką cenę chce mieć własne dziecko
i zaczęła się modlić w pobliskiej kapliczce.
Właśnie wtedy Isaburo zbudował małą kapliczkę na terenie posiadłości.
W końcu zdecydowali, że nie zaadoptują tego chłopca.
Zapłacili przyzwoitą kwotę, by to jego matka go przyjęła
i wyszła za rzemieślnika z Hongo.
Właśnie wtedy, kiedy wszystko się uspokoiło,
zmarła matka Otae, mimo że była jeszcze młoda.
Tobei obawiał się, że tym razem jego teść naprawdę zamknie sklep.
W każdym razie jego kłopoty zaczęły się od sprawy z Matsunosuke.
Tobei żałował, że miał dziecko z inną kobietą.
I to pewnie dlatego wciąż mu zależy na chłopcu.
Ale to nie wina Matsunosuke.
Ludzie to chciwe istoty.
Ale w tamtej chwili wszystko się zmieniło.
Wydaje się, że pobożność Otae wobec bóstwa Inari się opłaciła, bo w cudowny sposób doczekała się dziecka.
O tobie teraz mowa.
Wszyscy byli w siódmym niebie, że w końcu doczekali się potomka.
Para pogodziła się i zdecydowała się kontynuować interes.
Chcą zostawić swoją kłopotliwą przeszłość daleko w tyle.
Dlatego są teraz w takim szoku, słysząc o Matsunosuke.
Zrobili wszystko, co w ich mocy, żeby o nim zapomnieć.
W każdym razie po co w ogóle chciałeś zobaczyć Matsunosuke?
Chciałem po prostu go spotkać.
Naprawdę?
Co jest takiego fascynującego w tym, że bogacz ma nieślubne dziecko?
Słyszałem, że to dziecko to chłopiec, więc...
I co, że to chłopiec?
Więc pomyślałem sobie, że pewnie jest zdrowe i silne...
i że właśnie takim chciałbym się urodzić.
Przy nim nikt nie martwiłby się, czy nie umrze, jak w moim przypadku.
Wszyscy byliby o wiele szczęśliwsi, gdybyśmy zamienili się miejscami.
To przez tę myśl nie mogę o nim zapomnieć.
Zupełnie o tym zapomniałem.
Tłumaczenie Korektra Funsub [A] Archiwizacja [A] Synchro
Aiko Faceless TokyoSubs Prefex Archival Project Prefex